O mnie

Później za sprawą wujka z Ameryki (dosłownie) weszłyśmy z siostrą w posiadanie bardziej zaawansowanej “małpki”, która już udawała lustrzankę - a więc rozmyte tło robiło robotę i nie przepuściłam żadnemu motylkowi. Miałam wtedy jakieś 20 lat i nadal nie sądziłam, by z rozbudzonego hobby uczynić sposób na życie. Wszak wszyscy dookoła kręcili głowami i “dobrze radzili”, by zająć się czymś poważniejszym niż artystyczne zapędy (rysowanie i wszelkie prace z pogranicza rękodzieła, także zajmowały mi wiele czasu).

I tak oto wykształciłam się na logopedę, później na neurologopedę, a nawet specjalistę od emisji głosu. Prowadziłam terapię małych dzieci oraz pracowałam z dorosłymi przeszło 15 lat. I wiecie co - to było naprawdę fajne, lubiłam to. Miałam też informacje zwrotne o sobie, że jestem w tym dobra i realnie pomagam ludziom. Wszystko pięknie! Ale moja moc się kończyła. Prawdopodobnie przez to, że nie umiałam odkryć co tak naprawdę mnie grzeje od środka. Nie umiałam usłyszeć i zobaczyć, nazwać i zaopiekować się tym.

Jeszcze sporo przed pojawieniem się naszej córki zaczęłam się uczyć - dniami i nocami - i zgłębiać tajniki profesjonalnej fotografii. Nigdy mnie to nie męczyło, zawsze ładowało po brzegi pozytywnie, ciągle chciałam więcej. I tak jest do dziś. Tak - jestem samoukiem. Bo ja od dziecka wszystko “siama”. Kiedy wiedziałam, że ułożyłam samodzielnie tyle puzzli wiedzy ile można i nie umiem załatać pewnych luk - zaczęłam chodzić na warsztaty, kupować kursy i szkolenia. Wybrałam sobie (a jestem w tym względzie wybredna) doskonałych nauczycieli.

Nie żałuję ani jednego dnia kiedy byłam aktywnym terapeutą - mój zawód dał mi solidne przygotowanie do bycia mamą i… fotografem! Tak, tak - bo dzięki doświadczeniu terapeutycznemu jest mi łatwiej poprowadzić fotograficzne spotkanie z drugim człowiekiem.
Nie straszne mi biegające i energetyczne dzieciaki podczas sesji. Umiem dać przestrzeń tym, którzy są bardziej introwertyczni i potrzebują czasu. Rozumiem potrzeby osób neuroatypowych (bo sama nią jestem). Jak kameleon potrafię dostroić się do panujących warunków. Moje bogate doświadczenie owocuje także w tym zawodzie. Taki paradoks mojego życiowego twista. Bardzo pozytywny, nie uważacie?